Eg såg det eg såg.

Dette er truleg mitt siste innlegg kring dette emnet, og av plassmessige omsyn, inneheld det få døme, av mange moglege.

Som kjent var eg på ei studiereise med Kirkens Nødhjelp for to veker sidan. Eg opplevde mykje. Likevel, dei største og mest urovekkjande opplevingane har eg, om mogleg, hatt etter at eg kom heim, etter denne  eine stakkars veka, i dette vakre, høgt elska, landet.

I mitt reisefylgje var det mellom anna fem prestar, to kateketar, ein pensjonert misjonær samt meg sjølv, som pr. i dag er om lag halvvegs i teologistudiet. Ein kan dermed, for ordens skuld, slå fast at den teologiske interessa og kompetansen var relativ grei i dette fylgjet.

Vi fekk møte representantar frå ulike organisasjonar, alle med rettferd og menneskeverd i fokus. Vi fekk sjå og oppleve eksempel på det motsette. Vi såg det vi såg, og noterte oss dette.

Eg er ingen aktivist, og har freista å leggje fram mine opplevingar på nøkternt vis. Det eg såg og høyrde, var det eg såg og høyrde. Eg har bilete, filmopptak og eigne ord. Media er dagleg full av informasjon om konfliktane i midtøsten, men eg fokuserer på det eg såg, med eigne augo, for det såg eg jo, faktisk, med eigne augo.

Etter at eg kom heim har eg møtt folk som har stilt meg spørsmål om kva eg opplevde. På heimstaden min er det mange menneske som er svært glad i Israel, og som dreg dit ofte.  Dei er glade i menneska og livet der nede, og har reist rundt og sett heile landet. Nokre av dei eg har snakka med, seier at dei har sett alt der nede. Nokre har vore der ein gong, men kjenner folk som har vore der kjempemykje. Nokre kjenner folk som kjenner folk som har kjøpt seg eigedom i Israel.

Disse menneska seier at eg ikkje snakkar sant. At det som eg har sett, ikkje skjer.  Disse menneska seier at både underteikna og ovanfor nemnde reisefylgje er blitt påverka av venstrevridde aktivistkrefter, som i sin heilhet er kjøpt og betalt av jødehatarar.

Som tidlegare nemnt, eg veit kva eg såg, for det såg eg med eigne augo. Eg freista å formidle dette til eit menneske her om dagen, sånn i all forsiktighet. Nemnde nokre av opplevingane som eg rakk å få med meg på denne vesle veka. Vedkomande, eit godt, kristent menneske, tilbakeviste det eg sa, som reint propagandaoppspinn. Eg tenkte at vedkomande kan jo umogleg ha vore i dette området, for vedkomande er jo eit godt menneske, som ville ha reagert på same måte som meg sjølv på hendinga eg sikta til, nemleg opplevinga av Checkpoint 300 ved separasjonsbarriæra/muren i Betlehem.  Vedkomande gjorde klårt av ho hadde vore overalt, gjennom checkpointane òg. Alle måtte gjennom checkpointar, og det var verkeleg ikkje noko problem. (Kan det vere dei ein kjører gjennom med bil, til stadighet, vedkomande refererer til?) Eg uttalar meg, og legg merke til det eg seier no, utelukkande om ting eg har sett med eigne augo, og stiller meg sjølv spørsmålet har dei ikkje vore der?

043

 Palestinske menn i tidkrevjande kø. Kvar dag. (Foto: Lise Martinussen) 

Checkpoint 300 er ein relativ stor checkpoint. Kvar morgon, frå klokka 4 til 7 må om lag 4-7000 palestinarar gjennom denne, for å kome inn på israelsk område. Dette er skuleborn, studentar og familefedre som skal på arbeid. Vi kom til checkpointen i sekstida på morgonen. Det var ei vanvittig oppleving. Eg har mest ikkje ord. Dette er kvardagen til palestinarane i dette, og i andre område, kvar einaste dag. Som ikkje-palestinarar, fekk vi gå gjennom den såkalla humanitarian lane, for å kome gjennom første sluse i checkpointen. Den humanitære linja går ved sida av den opprinnelege køen, og er tiltenkt folk over seksti år, kvinner, born, og mennesker med fysiske handicap. Derifrå gjekk vi saman med palestinarane.  Og det tok tid. Vi måtte vise fram passa våre for å kome gjennom, samt ta av oss belter og diverse gjennom sikkerhetskontrollen, slik vi kjenner det frå flyplassane. Palestinarane må avlevere fingeravtrykk i tillegg. Kvar einaste dag. Heile prosessen kan gjerne ta fleire timar. Kvar einaste dag, for å kome seg på arbeid. Frustrasjonen er til å ta og føle på. Alt for få soldatar på vakt, berre halvparten av portane er bemanna. Mennene er stressa og redde for å kome for seint til arbeidet. Gjer ein det, kan ein miste jobben. Har ein vanskar med å tru at dette faktisk skjer, er det berre å reise ned og sjå sjølv.  (Ein kan google både denne, og andre slike checkpointar, dersom ein ynskjer å vite meir.)

R0004455 (1)

Kvinner, born og gamle går i eigen kø, når han er open. (Foto: Magne Fitjar)

Det er klinkande klårt, og heva over ei kvar tvil at eg såg det eg såg. Nett difor fortel eg om det, og framleis er eg ingen aktivist. Likevel vert eg møtt med uttalingar om at dette ikkje er sant, frå mennesker her heime som elskar det israelske landet, folket og flagget meir enn mykje anna.  Har dei ikkje vore der?

Eit av dei sterkaste møtene vi hadde, var kan hende møtet med grunnleggjaren av den israelske ikkje-politiske organisasjonen Breaking the Silence. Han var offiser i det israelske forsvaret og stasjonert i Hebron, då han byrja å lure på kva som eigentleg gjekk føre seg. Saman med likesinna stifta han då Breaking the Silence. Denne organisasjonen har samla hundrevis av testimonies frå tidlegare soldatar og offiserar, der dei fortel om sine handlingar. Målet med organisasjonen er å bryte stillheten som oppstår i gapet mellom det som faktisk skjer, og det som møter soldaten når han kjem heimatt (til foreldra) etter åtte timar på vakt. Ein kan både lese og sjå slike testemonies på heimesida deira, www.breakingthesilence.org.il

På heimstaden min vil nok mange meine at dei i Breaking the Silence heller ikkje snakkar sant, og at også dei er kjøpt og betalt av dei same venstrevridde aktivisktkreftene som har kjøpt og betalt underteikna sjølv, samt Rabbis for Human rights, Kirkens Nødhjelp, World council of Churches, biskopen i The Anglical Church, Grassroots Jerusalem, alle ledsagarane i EAPPI, samt den norske regjeringa, kyrkja og Jonas Gahr Støre. Og alle dei andre. Det får så vere. Framleis er det mange att, som har sett det dei har sett.

20141119_104250

Nettinggjerde over gate i Hebron, for å hindre at folk vert trufne av ting som vert kasta frå jødiske busetjarar på

andre sida av muren. (Foto: Underteikna)

Det som interesserer meg nett no, er kva slags krefter som løyser ut denne mekanismen, som fører til ei så omfattande fornekting av faktum. Alle veit at israelske busetjarar okkuperer land frå palestinske fastbuande kvar einaste veke. I Hebron bur det om lag 600 jødiske busetjarar, inne i palestinsk område. Over eitt tusen soldatar passar på dei. Dette er heva over ei kvar tvil, ein kan sjølv reise ned og sjå. Det er strekt hønsenetting og store segl over den trange palestinske handlegata som ligg attmed muren, for å beskytte dei som går i gata mot søppel, flasker og anna som vert kasta over muren av dei jødiske busetjarane. Også dette er heva over ei kvar tvil. Det er berre å reise ned og sjå. Likevel, og dette er interessant, det finst faktisk folk, oppegåande og bereiste folk, som fornektar dette? Kvifor? Har dei ikkje vore der?

2014-12-01 14.25.32

Hebron: Dei som eig og bur i disse husa har ikkje lenger adgang til heimen på framsida.

Butikkane er difor stengde. Somme har greidd å lage seg inngong på baksida.

Andre ikkje. Dei lyt gå opp på taket til naboen og inn gjennom eit vidnauge

på sitt eige tak. Det  er  berre å reise ned og sjå sjølv. (Foto: Underteikna)

Eg er fascinert og undrande over dette. For dersom dei har vore der, og ikkje sett brot på  internasjonale menneskerettar,  ja då, då har vi eit problem. (Dette er doktoravhandlingsmateriale! Har dette blitt forska på? Empiriske studiar av denne mekanismen?)

Framleis er eg altså ingen aktivist. Og takk for det. No er vi inne i advent, og vi ventar med ljos og song på å feire at Gud kom til jorda. Slik eg har forstått det, kom Han til alle. Med fredstankar.

 Kan partar som ikkje er likeverdige skape fred?

2014-12-01 12.33.06

Tru, håp og trøystelaushet…

Einaste tilsett på Røyndomskontoret, altså underteikna, er attende i kvardagen. Eg har teke fleire hundre bilete, og ein del film. Filmsnuttane har eg ikkje våga å sjå gjennom enno, i rein frykt for at klumpen i magen skal bli enda større og gjere enda meir vondt. Eg ser eg treng tid til å absorbere og sortere dette som eg har vore med på, i løpet av mi veke i Palestina og Israel.

Vi drog altså ikkje til dette området som turistar. Vi fekk dermed vere vitne til mangel på rettferd og mangel på respekt for menneskeverd generelt. Fleire av oss grein, og trudde mest ikkje det vi såg. For å greie å formidle dette på anstendig vis, ser eg, for eigen del, at eg lyt sende adjektivarkivet mitt på rehab. Eg drog på denne studiereisa med respekt for menneskeverdet som hovudfokus. Etter disse dagane kjenner eg på ein litt desillusjonert tomhet, og ei kjensle av hjelpeløyse. Eg veit at konflikten mellom Israel og Palestina er svært viktig for folk, også her heime. I dag greier eg ikkje å formidle det eg har sett og opplevd. Eit familiemedlem kom til å nemne noko av det eg hadde fortalt på telefon medan eg var der nede, til eit anna menneske, og vart møtt med eit skråsikker beskjed om at dette ikkje var sant, at det ikkje stemte og at det ikkje var slik i det heile tatt. Det får meg til å krympe innvendig, for det eg har sett, det har eg sett, i likhet med svært mange andre. Og eg er lei for det.

Difor kjenner eg at eg vil klamre meg enno ei stund, til dei gode opplevingane.

I Nasaret, til dømes, der Jomfru Maria fekk besøk av engelen som fortalde at ho skulle få ein son. Det skal, etter alt å døme, ha funne stad her:
2014-11-22 19.02.43

Det var også svært interessant å sjå utgravingar ein meiner stammar frå Jesu tid, og det ein meiner kan vere huset der Jesus vaks opp. Det er fleire grunnar til at ein går ut frå at dette faktisk kan vere rett hus.

Var dette inngongspartiet i Jesu barndomsheim?

Var dette inngongspartiet i Jesu barndomsheim?

Kanskje var det her Jesus sprang rundt i sine barnesandalar!

Kanskje var det her Jesus sprang rundt i sine barnesandalar!

Om det stemmer på millimeteren eller ikkje – eg har uansett aldri vore nærare! Og det er ei god kjensle!

Nydelege Genesaretsjøen, med dei kjende historiane som Ole Pedersen levandegjorde (på flanellograf?), i min barndoms søndagsskule, og eg sat der, liten på jord, og visste allereie då, at jo, dette som Ole Pedersen fortalte no, var sant.

2014-11-22 19.00.35

No er det ein restaurant ved Genesaretsjøen, der ein kan få kjøpt «ekte» Petersfisk. Personleg sto eg over nett dette tilbodet, eg fekk ein vag mistanke om at denne Petersfisken faktisk var fiska av Peter sjølv, sånn ved fyrste augnekast.

Petersfisk - fiska av Peter sjølv?

Petersfisk – fiska av Peter sjølv?

I Jeriko fann vi eit morbærtre, antakeleg identisk med det trèet  Sakkeus, den forhatte tollaren som var liten av vekst, klatra opp i for å få eit glimt av Jesus som gjekk forbi. Jesus stoppa og ba Sakkeus kome ned, «for i dag vil eg gjeste ditt hus». Sjølvsagt er det ikkje same trèet, men det står der, i Jeriko, og aldri har eg vore nærare staden der Jesus faktisk inviterte seg sjølv heim til ein mann som var både forhatt og mislikt av ålmenta. Dette trèet skal visstnok befinne på omlag same staden som Sakkeus-trèet eingong sto.

2014-11-22 18.53.36

Dødehavet – der eg sjølv utnemnde meg til fotograf for mine vener reisefylgjet, og mistenkjer dei for, i røynda, å flyte på flesket… Eg nektar å tru at kombinasjonen kropp og saltlake er ein særleg gunstig kombinasjon for eigen lekam, og har dessutan ein livslang tradisjon å ta vare på, som ikkje-badar.

Dødehavet, observert frå land der, altså.

Dødehavet, observert frå land der, altså.

Gode opplevingar i eit vakkert land, saman med gode folk, og ei viktig reise for folk frå vår del av verda. Eg kjem attende med meir når adjektiva har fått roa seg. Mellombels får ein berre fortsetje å be. Om fred. Og visdom.

2014-11-22 18.57.59

Turisme er og ein -isme.

2014-11-20 18.39.56

Røynda og dei er framleis i det heilage landet. Og her er det mykje røyndom. Denne røyndomen lyt vente til seinare, før han vert delt med ålmenta. Mellombels kjenner eg meg nærast forplikta, altså, til å la dykk (og de er blitt overraskande mange, ser eg av statistikken – tusen takk for at de er innom sida mi) få gle dykk over dei fine bileta som eg tek med min Samsung Galaxy, medan andre i reisefylgjet går rundt med speglrefleksar i allslags storleikar. Eg har alltid meint at det kan lett bli for mykje speglrefleksar òg, her i verda, som så mykje anna, så eg kjører mobilfotografering.

Det er mange alvorlege inntrykk her nede, i møte med mange forskjellige menneske. Det er ikkje turismedelen som er formålet med denne reisa, men ein lyt jo sjølvsagt få med seg dei viktigaste bibelhistoriske stadane når ein er her. I dag var vi og såg på det som kan vere staden der Jesus vart krossfesta. Vi var i the Tomb Garden, som er ein vakker hage der det som kan vere Jesu grav, befinn seg. (Han har nemleg to moglege gravstader, Jesus.) Jesu grav, Golgata og hagen kring, er eit turistsirkus, sjølv no på denne tida av året. Folk sto i kø for å få tatt bilete av seg sjølv framfor gravopninga. I reisefylgjet mitt vart ein samde om at begrepet «gravselfie» var passande. Det ser omlag slik ut:

2014-11-20 18.41.00

Dei av dykk som er så heldige å kjenne underteikna personleg, veit jo sjølvsagt at eit besøk til klagemuren alltid har stått høgt oppe på lista. I dag var eg der.  Eg, og dei artige jødane med svart hatt og ei lang krølle på kvar side.

2014-11-20 18.38.56

Mine vener, reisefylgjet og dei, gjekk ikkje fram til muren, la eg merke til. Det får så vere. Eg hadde trass alt klager med meg heimefrå og alt.

Så – i dag har eg på vegne av meg sjølv og mange andre eg kjenner, klaga på løna. Eg har klaga på BVA og dei. Eg har klaga på varer som går ut om to dagar på KIWI, på vegarbeid som gjer at eg må stå og vente i tjue minuttar og på dårleg brøyting. (Det siste er ei slags forhåndsklage, men alle veit jo at det ikkje blir brøytt skikkeleg likevel.) Eg har klaga på interkommunal legevakt, lang telefonkø hjå Kystlegane, samhandlingsreformen og grenseforhandlingane i Barentshavet. Eg har klaga på bensinprisane, alle eigenandelane, politikarane og på at posten kjem så seint.

På vegne av dei på Moster, har eg dessutan klagd på bremnesingane. Og på det med bompengane.

2014-11-20 18.44.04  Kvinnene si side av klagemuren der, altså.

Men – ikkje nok med det! Eg vitja ei anglikansk kyrkje i dag, med nokre usedvanleg uheldige kyrkjestolar! Eg tilbaud meg å klage på stolane deira, sidan eg likevel skulle innom klagemuren. Dessutan sa eg at eg kunne, gjennom mitt enorme kontaktnett, kanskje formidle rimelege benkar til kyrkja deira, sidan dei hadde så stygge stolar. Var det dumt av meg? Dei sa dei skulle tenkje på det. (Eg meinar, stolane var kjempestygge, altså!)

2014-11-20 18.42.24

The Holy Land – du trur det ikkje sjølv om du ser det….

2014-11-18 21.42.55

Det er berre å gje seg ende over. Eg er, as we speak, i Jerusalem. Saman med ti andre frå Kirkens Nødhjelp har eg fått ei veke her nede, som skal fyllast til randa med eit halsbrekkande program, for, om mogleg, å få eit betre innsyn i arbeid som vert gjort både av Kirkens Nødhjelp og andre i dette området.

Situasjonen er spent her nett no, og eg har forstått såpass at når det er to ytterpunkt i ein konflikt, så er det ofte eit stort tomrom i midten, som ikkje nødvendigvis er fyllt med kunnskap. Dette tomrommet bør fyllast, helst før ein plasserer seg supportmessig, og meinar seg kvalifisert til å i det heile tatt opne munnen når det gjeld betente konfliktar med lag på lag av gamalt grums som ein ikkje automatisk kan lese inn i ein teologisk samanheng. Sidan eg, personleg, ikkje har fylt dette kunnskapstomrommet har eg ikkje tenkt å meine nokonting. I dag.

Så, her står ein då, i the Holy Land, og held kjeften godt lukka med omsyn til saker ein ikkje heilt forstår.

Featured image

Det eg imidlertid trur eg har forstått, er at det var her det skjedde. Nett her, eller rett der borte, var det det foregjekk.

2014-11-18 21.45.562014-11-18 21.47.31

I dag var eg i Getsemane, der Jesus gjekk for å be den siste kvelden. De veit, den gongen læresveinane sovna, og Jesus gret blod, som vi lærte på søndagsskulen. Legendarisk stad. Verkeleg. Folk over heile verda trur på denne historia. I dagane som kjem bør kanskje nett det vere det viktigaste fokus.

2014-11-18 22.55.36

Hernando Cortez

Under flyttinga av bloggen min kom eg over dette innlegget, som sikkert er ti år gamalt. Det er eit utdrag frå noko som den kjende forfattaren og personlegdomsutviklaren Robin Sharma har skrive. For ti år sidan fascinerte det meg tydelegvis. Det handlar m.a om ein spansk oppdagingsreisande som levde på 1500-talet.

Eg ser det for meg. «Burn the boats!»

«Powerful thought: great achievement often appears when our backs are up against the wall. Pressure can actually enhance your performance. Your power most fully exerts itself when the heat is on. Who you truly are only surfaces when you place yourself in a position of discomfort and you begin to feel like you’re out on the skinny branch. Challenge serves beautifully to introduce you to your best – and most brilliant – self. Please stop and think about that idea for a second or two. Easy times don’t make you better. They make you slower and more complacent and sleepy. Staying in the safety zone – and coasting through life – never made anyone bigger. Sure it’s very human to take the path of least resistance. And I’d agree it’s pretty normal to want to avoid putting stress on yourself by intensely challenging yourself to shine. But greatness never came to anyone normal. (Mahatma Gandhi, Bill Gates, Oprah Winfrey, Mother Teresa, Albert Sweitzer, Andy Grove and Thomas Edison definitely marched to a different drumbeat – thank God).

I’ve never forgotten the story of famed explorer Hernando Cortez. He landed on the shores of Vera Cruz, Mexico in 1519 and wanted his army to conquer the land for Spain. Faced an uphill battle: an aggressive enemy, brutal disease and scarce resources. As they marched inland to do battle, Cortez ordered one of his lieutenant’s back to the beach with a single instruction: «burn our boats.» My kind of guy.

How fully would you show up each day – at work and in life – if retreat just wasn’t an option? How high would your reach, how greatly would you dare, how hard would you work and how loud would you live if you knew ‘your boats were burning’ – that failure just wasn’t a possibility? Diamonds get formed through intense pressure. And remarkable human beings get formed by living from a frame of reference that they just have to win.»

«Leif» på hummarfiske….

Det er sesong for hummarfiske. Alle som bur langs kysten veit jo såpass. Hummar er jo eksklusive greier, sjølv om han smaksmessig ikkje når krabben til, eh, anklane?

Ein skal vere målretta og tålmodig skal ein drive med hummarfiske. Det har eg skjønt. Ein må ha tilgong til båt. Og hummarteiner, sjølvsagt. Teinene vert plasserte på stader der ein har høyrt at svogeren til onkelen til naboen brukar å få mykje hummar. Det må nødvendigvis vere der han bur, hummaren.

Vi kjenner ein hummarfiskar. Yes sir. Sidan vi ikkje likar å henge ut folk på dette foraet, det kunne faktisk aldri falle oss inn, har vi bestemt oss for å kalle han «Leif». (Det er eit heilt vanleg namn. For den saks skuld kan ein like gjerne kalle han «Kåre», viss ein heller vil det.)

«Leif» har båt og hummarteiner. Han er ute og sjekkar teinene sine på tidspunkt mange andre framleis reknar for natt, før arbeidsdagen byrjar. Ivrig og målretta dreg han gjerne ut att på ettermiddagen, og sjekkar forholda enno ein gong. Det er nemleg gode forhold i hummarteinene til «Leif». Det har vore observert teikn til liv av ymse karakter i dei, opptil fleire gongar.

Sjå berre her! Ein havål! Ligg der og ålar seg rundt!

Og sjå her? Er det ein slags, eh, hai?

(Denne fiskearten ynskte å vere anonym.)

Nei, har du sett? «Leif» har fått ein breiflabb! På hummarfiske!

Som ein ser, det er spanande å jakte på hummar. Det handlar, i hovudsak, om å ikkje gje opp. Vår ven «Leif» gjev aldri opp. No way, Hosè.

Og så….brått, ein dag skjer det. Ein hummar i teina. Du store min!

Homarus Gammarus

Nokre dagar seinare: Homarus Gammarus d.e, og vår ven «Leif» her, altså.

Det gjeld, på hummarfiske som elles i livet, om å aldri gje opp. Ein lyt berre fortsetje. Og fortsetje. Til slutt står ein der og har nådd målet og fått teina full av Homarus Gammarus. Eller andre ting.

No var egentleg dette innlegget slutt. Men ved nærare ettertanke kan det nett her vere passande å nemne at det finst fleire vegar til målet. Det finst alltid ei alternativ rute, hugs det! Her er Røynda sitt forslag til alternativt hummarfiske:

1. REIS TIL BERGEN

2. TA INN PÅ STORDALEN SITT HOTELL, CLARION COLLECTION HOTELL HAVNEKONTORET

3. GÅ BORT PÅ FISKETORGET

4. KJØP ALLE DEI FINASTE HUMMARANE

5. NYT RESTEN AV HELGA PÅ HOTELLET MEDAN DU GLER DEG OVER AT HUMMARFISKET DITT FAKTISK HAR GÅTT MED OVERSKOT.

#hummerfiske #lobster #fisketorget #bergen #målsetning #goodtimes #havnekontoret

Eat, pray, love og stikk fingeren i jorda…

For fleire år tilbake sat eg og las i denne. Legendarisk og morsom. Treffande. Då hadde forøvrig min gode ven, Tone, allereie lese  halve boka høgt for meg, på Kreta («høyr på dette, då!»), og vi var samde om at, jo, Gilbert`n hadde absolutt nokre poeng. Ganske mange, faktisk.

Antakeleg finst det folk som, as we speak, nett har opna denne boka. Som berre er komne til side 4. Dei har, tru meg, ei laaang reise framfor seg. (Stakkars dei.)

Sjølv vart eg aldri så påverka at eg drog til India for å meditere, altså, sjølv om eg både før og etter denne boka surfa på ein slags obligatorisk flow som nesten utan unntak startar med at ein les Louise Hay sine berømte to bøker som handlar om å helbrede kroppen sin og sjela si…

Etter fleire års inngåande forsking på ymse vegar til den ultimate frigjering av eige potensiale, var truleg min gode ven Tone både sliten i øyro og rimeleg lei av både meg og potensialet. (På eit tidspunkt opererte eg med min eigen variant fotballaget «Pathetico Madrid» – kjent frå Are og Odin i P3, og hadde stor glede av å stadig sette opp nye lagoppsett der dei mest patetiske personane eg kjende fekk sentrale plasseringar på banen. Kapteinrolla hang høgast, ho var forbehaldt dei mest patetiske av dei patetiske. Pathetico Madrid hadde, dessutan, ein rikhaldig reservebenk.)

Det var, om eg sjølv skal seie det, underhaldande tider. (Jo, det var det. Det er artig å ta fram adjektivsarkivet av og til, og bruke det på dei mest patetiske av dei patetiske…)

Jakta på det ultimate potensiale eller kva det no var det handla om, kulminerte i eit par enkle sanningar som eg brått oppdaga, mest sannsynleg grunna ein etterkvart høgt opparbeidd alder. For det fyrste, stikk fingeren i jorda. Så langt ned du kan komme. (Eller kjøp ein arm og stikk heile armen i jorda, som du då kan ha ståande der ei stund. I jorda.)

Etter ei stund med heile neven og armen ståande i jorda vil det før eller seinare kome til syne eit ljos i tunellen. Det kan hende det faktisk er toget, det kan det, (det veit eg ein del om), men dersom det ikkje er toget, då er det jo faktisk eit heilt ekte ljos i tunellen. Og det er ein god ting.

Verre er det igrunn ikkje. På dette tidspunktet har ein antageleg skjønt det meste. Sjølv skjønte eg, etter heile seansen med armen i jorda og alt det der, at eg måtte satse fagleg. Ja, veit du kva, altså. Det finst faktisk enkelte av oss som ikkje sto fremst i køen då Vårherre delte ut verken det eine eller det andre, det er det berre å erkjenne, altså.

Eg for min bestemte meg for å fortsetje teologistudiet som eg byrja på midt på nittitalet eingong. Det var ein god idè. Ein skal nemleg stå rimeleg tidleg opp, skal ein kunne meir om Paulus si både fyrste og andre misjonsreise, enn meg.

 Kva vil du gjere, etter at du har lese ferdig alle bøkene?

#utdanning #litteratur #selvutvikling #wakeupandsmellthecoffee

Korleis endar rosabloggeventyret?

Eg har lese ein del bloggar i seinare tid. Ein heil del, faktisk. Og ikkje nok med det, eg er imponert! Det er tusenvis av unge bloggarar der ute, som jobbar iherdig for å kome på nivå med toppbloggarane, dei med dagens outfit og sånn.

Alle som bloggar veit at det er hardt arbeid. Bloggeliten produserer så og sei kvar einaste dag, og med tanke på det der med dagens outfit og alt det der, seier det seg sjølv at det vert enda meir arbeid. Honnør til dei, altså. Mange av dei er flinke til å skrive, og flinke til å posere, og det er lett å skjøne at disse bloggane vert ei inspirasjonskjelde for andre, på same alder, vel og merke. (Sjølv sit eg meir og måpar over prislappen som nødvendigvis må ligge bak dagens, til ei kvar tid, oppdaterte outfit.)

No er det jo slik at eg aldri har vore noko, eh, fruktkorg. Det kan eg verkeleg ikkje skryte på meg, altså. (Det er difor eg ikkje har profilbilete.) Og, vi som ikkje er i fruktkorgkategorien har kanskje ein tendens til å, kva skal ein seie, tenkje framover på eit litt i overkant merkeleg vis. (Det var godt sagt!)

Kva vil skje, til dømes, når dei med dagens outfit, og dei, blir eldre? Bloggar dei framleis? Med dagens outfit? Dagens eyeshadow? Får vi vite det om dei får osteoporose? Nedsunken livmor? (Shit! Nå har livmora sunket!) Vil vi kunne fylgje med dersom dei får komplikasjonar i silikonimplantata, eller andre fenomen som det til no har vore relativ liten historikk på?

 Kan vi forvente oss noko slikt?

 Eller vil det dreie i ein meir praktisk retning, med tanke på osteoporosen?

                                   

Uansett vert det spanande. For dei som får fylgje utviklinga, meinar eg. Ulideleg spanande.

 Profilbiletet til underteikna er antakeleg skifta ut og, då…

#rosablogg #rullator #outfit #writers #bloggere