…Røynda koplar av….

Som vi alle veit, det er ikkje alltid det går «straka vägen». Ofte langt i frå. Røynda, av alle, er sjølvsagt fullt klar over dette, og tek dette til vitande. Vi let oss difor inspirere frå litteraturen, også i dette høve.

I vår travle og stadig meir presserande kvardag er det difor stadig av aukande betydning at vi får koble av, på kvart vårt vis. Det handlar om å hente seg inn. Frå kva det enn måtte vere.

Røyndomskontoret hentar seg inn med å byte ut nyhende, aviser og allslags anna, med bøker. Å lene seg attende i eitt eller anna mjukt materiale med litteratur av ein eller annan sort er absolutt gull verd.

Vi har difor, etter lang tids forskning, kome fram til eit knippe av forfattarar, og bøker, som vi, reint intellektuelt, kan stå inne for å anbefale dei som ynskjer å nettopp lene seg attende i mjukt materiale, og flykte frå kvardagen, utan å tape hjerneceller. Her er eit døme:

20150626_180741

Denne boka las vi i fjor, og vart svært imponert. Her er det snakk om en tysk forfattar som skriv under pseudonym. Dette er debutromanen til forfattaren, og handlinga tek for seg tilværet til unge kvinner som dreg til New Zealand for å gifte seg med menn, som det er underskot på, i dette nye landet. (Her dreier det seg sjølvsagt om kvite, nyetablerarar.) Menighetar på New Zealand samarbeidar med lokale menighetar i gamledagars England for å formidle kontakt mellom disse mennene og kvinnene.  Ufatteleg fascinerande. Forfattaren har sett seg nøye inn i historiske fakta, og, framfor alt, dette er ikkje «straka vägen». Her snakkar vi skuffelsar, blod, sveitte, tårer og det som verre er. Og det som gjerne er verre enn verre. Slikt likar vi. Vi leikar ikkje butikk når vi skildrar livet. Ofte går det ganske dårleg.

Som nemnt, vi las denne boka i fjor sommar, og oppdaga for eitt par veker sidan at det faktisk var kome ut ein frittståande oppfylgjar. Vi gjekk umiddelbart til anskaffing av eit eksemplar.

20150626_180927

Her snakkar vi definitivt ikkje «straka vägen», altså! Vi får fylgje etterkomarane til karakterane frå fyrste boka, i deira knallharde kvardag, særleg kvinnene, som vart gifta vekk til stormenn på gardar som låg dagsreiser frå næraste nabogard. Her er undertrykking, både av kvinnene, og av urinnvånarane, maoriane – kort sagt, den kvite mannlege mann si historie, i all si blømande prakt. Det som driv handlinga er den ukuelege viljekrafta til kvinnekarakterane i historia – drivkrafta som berre fortset og fortset, sjølv om livet kanskje ikkje vart heilt som ein hadde sett for seg…. (…også i vår tid er dette svært aktuelt, diverre.)

For oss som ikkje hadde råd til å reise til New Zealand dette året, er dette to bøker som absolutt kan vere med på å førebu oss på historia til landet, det året vi plutseleg har råd til å dra dit!

 

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

w

Kobler til %s